معمولا والدین یکی از فرزندان خود را بیشتر دوست دارند و همان فرزند قربانی می شوند چون رشوه زیادی از والدین دریافت می کند و در قبال محبت های افراطی باعث می شود که آنها نتوانند در زندگی آینده موفق باشند.

تفاوت و تبعیض قائل شدن بین فرزندان موضوع جدیدی در خانواده نیست و این امر از گذشته های دور تا به امروز وجود داشته است.
در گذشته خانواده های پدر محور،‌ فرزند پسر ارزش بیشتری داشت و در خانواده های مادر محور،‌ دختر بود که جایگاه بالاتری را به خود اختصاص می داد.
یک روانشناس گفت:‌ فرزندانی که نور چشمی هستند و والدین به آنها خیلی توجه می کنند لوس بار می آیند و احساس مسئولیت نمی کنند و زمانیکه برایشان مشکلی پیش بیاید به والدین متکی می شوند.
جای هیچ شکی نیست که والدین تمام فرزندان خود را دوست دارند و به آنها عشق می ورزند اما در واقع در چگونگی دوست داشتن بین فرزندان فرق می گذارند.
ابراهیم مقدم در گفتگو با خبرنگار اجتماعی باشگاه خبرنگاران در این باره گفت:‌ بی اهمیت بودن به فرزندان دیگر خانواده باعث می شود که آنها احساس کمبود کنند و احساس کنند که والدین به آنها هیچ توجهی ندارند و تمام توجه خود را صرف فرزند نور چشمی خانواده می کنند.
وی افزود: تفاوت قائل شدن بین فرزندان در دراز مدت باعث می شود که بین اعضا خانواده دشمنی پیش بیاید و آنها را دچار درگیری کند.
ابراهیم مقدم با اشاره به آینده ی ناموفق اینگونه فرزندان گفت:‌ میزان سازگاری آنها در زندگی کم و تاب مقاومت در برابر مشکلات را ندارند زیرا همواره از حمایت های بی دریغ والدین برخوردار بوده اند.
وی ادامه داد:‌ جامعه با افراد به طور یکنواخت برخورد می کنند و این افراد در جامعه دچار سردرگمی،‌یاس و ناامیدی می شوند و در درازمدت متوجه می شوند که توقعاتی که از جامعه داشته اند نابجا بوده است و آنها فقط در خانواده برای والدین نورچشمی  هستند.
در خانواده های پرجمعیت امروزی تنها دختر یا پسر کانون توجه واقع می شوند،‌زن،‌پسر خانواده را کانون توجه قرار می دهد و مرد، دختر خانواده را به جایگاه بالاتری می رساند.
ابراهیم مقدم در این باره گفت:‌ این رفتار نادرست والدین باعث می شود که در آینده فرزندان همین رفتارهای اشتباه را بر روی فرزندان خود انجام دهند.
گفتنی است،‌ فرزندان دیگر خانواده که احساس می کنند مورد بی توجهی والدین قرار گرفته اند عقده ها و کمبودهای خاصی را تجربه می کنند که در دراز مدت می تواند خطرساز باشد و نورچشمی ها در سازگاری و انطباق پذیری با محیط پیرامون دچار مشکل می شوند زیرا همواره چتر حمایتی بزرگ والدین روی سر آنها بوده است.